Text

image

            ร่างหนาเข้าถาโถมตัวขึ้นคร่อมร่างบางบนเตียงกว้าง จูบหนักที่ริมฝีปากราวกับหื่นกระหาย ลิ้นนุ่มดึงตอดรัดกันอย่างเร่าร้อนก่อนละออกจากกันช้า เสื้อตัวบางที่แสนเกะกะตานั่นถูกระชากจนขาดวิ่นมันทำให้เค้าเสียเวลา  ผิวกายที่เนียนละเอียดจนไม่อาจจะละลายตาได้ของร่างเล็กแม้ว่าภาคิณจะเคยเห็นแล้วแต่ก็อดไม่ได้  กางเกงและชั้นในถูกดึงพรวดที่ลงไปกองอยู่ที่พื้นอย่างรวดเร็ว

         “พี่โตโน่…ผม..ผมต้องการ” 

         เสียงหวานครางสั่นพร่าเมื่อปลายลิ้นร้อนครอบครองที่ยอดอกทั้งดูทั้งขบกัดเม้มสลับกันไปอย่างรุนแรง มืออีกข้างบดขยี้ถูไถจนติ่งไตนูนแดง  ลากไล้ลิ้นร้อนๆลงมาจากยอดอกสวยจนถึงหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งอย่างเสียวซ่าน  ริมฝีปากหนาจูบเม้มดูดเลียรอบสะดือจนร่างเล็กครางถี่เลื่อนลิ้นลงต่ำจนถึงเชิงกรานของขาบางที่กำลังสั่นระริกเพราะความอยาก

              “ฉันปล่อยแกมาสนุกเอง  อื้อ”

       เสียงแหบพร่าเพราะอารมณ์ที่ล้นปรี่เอ่ยขึ้น  สิ่งที่อยู่ในกางเกงมันบวมเป่งจนแทบจะทะลักกางเกงอยู่แล้ว  กุญแจอันเล็กถูกสอดเข้าไปรูก่อนที่มือเล็กจะร่วงลงมาเป็นอิสระจากการถูพันธนาการ

              “หยุดทำไมละฮะ แฮ่กๆ”เสียยงหอบหายใจหนักๆดังขึ้นเมื่อร่างเล็กโถมตัวเข้าทับร่างสูงจนหงายหลังลงกับเตียงนุ่ม

              “แกอยากได้อะไรละ  เอามันออกมาเองสิ”ชายหนุ่มนอนแผ่บนเตียงกว้าง  ตรงกลางนั้นมีร่างเล็กแทรกอยู่  ตอนนี้ไม่มีแม้สติหรือความรังเกียจเขินอายใดๆใบหน้าหวานโน้มไปจนแนบชิดกับเป้ากางเกงที่นูนเด่นออกมา  ริมฝีปากคาบเอาซิบเลื่อนลงช้าๆ  ความใหญ่โตที่พองออกมาจนแทบทิ่มตาของร่างเล็ก  มือเล็กดึงชั้นในลงมาอย่างหลงไหล

              “อยากให้ฉันกระแทกลงไปในตัวแกมั้ยละ”

       ภาคิณถามเสียงพร่า  ร่างเล็กพยักหน้าหงึกๆ  มือสากดึงเอาร่างเล็กมากดทับบนลำตัวหนาของตน  ยอดอกเล็กๆที่กำลังเสียดสีไปมากับอกแกร่ง  มือของชายหนุ่มบีบขยำผ่านไปตามร่างกายของเรืองฤทธิ์อย่างไม่คนามือ  บีบเค้นฟ้อนเฟ้นจนแดงไปหมด  ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยกรายอยู่รอบๆรูเล็กหดเกร็ง

“อา..ใส่มันเข้ามา อื้อ เร็วๆสิ ฉันไม่ไหวแล้วนะ”คำร้องขอนั้นถูกสนองด้วยนิ้วยาวที่สอดเข้าไปทันทีพร้อมกับน้ำลายเหนียว  นิ้วสามนิ้วชักเข้าชักออกในช่องทางสีสดนั้น  หน้าหวานเหยเกอย่างเจ็บปวดและสุขสมในคราเดียว  มันแฉะลื่นไปหมด  ร่างเล็กไม่อยู่เฉยแอ่นรับตามจังหวะนิ้วที่เข้าออกของร่างสูง  มือเล็กไล้ไปตามเนินอกของตัวเอง

         นิ้วเรียวยาวถูกถอนออกมา  ร่างเล็กถูกกดให้นอนลงราบแทน  ภาคิณกำรอบแกนกายที่บวมตื่นตัวเต็มที่เอาไว้ มือหนาแหวกเรียวขาเล็กออกกว้างแทรกตัวไปอยู่กลางหว่างขา  มือและปากปลุกเร้าประสานงาน ดูดบ้างเลียบ้าง ขยับคลึงรูดดึงสลับกันไป มือสากบี้ยอดอกอย่างเมามันเรียกเสียงครางสุขสมของอีกฝ่ายได้ดังอื้ออึง

            “เร็วๆสิ  อ๊า…พี่โน่  อื้อ”

         ดูดดึงเม้มส่วนโคนของแกนกายขนาดพอตัวของร่างเล็ก  ขบกัดเป็นจังหวะสลับกับปลายลิ้นไล้เลียเน้นเอาที่ส่วนปลายประสาทสัมผัสจนร่างบางกระตุกเกร็งไปทั้งตัว สะโพกบางส่ายสั่นไม่หยุดนิ่งยิ่งนิ้วยาวที่สอดกระทั้นเข้าไปในช่องทางหวานอีกรอบ ปากอิ่มเผยอครางออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

         “อืมมมมม  ครางดังๆกว่านี้สิ  คราง!!!!”

         มือหนาดันสะโพกขึ้นยกสูง  ปากทางแดงหดเกร็งขยับตามจังหวะหายใจที่หอบหนักของร่างเล็กมันฉ่ำและแฉะมาก  เอาแกนกายใหญ่โตสัมผัสถูไถกับผนังบอบบางภายนอกแล้วค่อยๆขยับเบาๆจ่อเอาไว้ที่ด้านนอก

          “อึก…ทะ…ทำไมไม่ใส่เข้ามา ใส่เข้ามาข้างในสิ”

น้ำตาหยาดใสไหลหนองหน้าปลายแกนกายค่อยกระแทกเข้าไปมิดโคนในทีเดียว  จังหวะเอวกำลังกระทั้นเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบมันทำเอาอารมณ์กระสันซ่านจากฤทธิ์ยาปลุกทวีคูณได้มากกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว

         ลำแขนแกร่งสอดเข้าใต้ข้อพับเข่าของร่างเล็กตรงหน้า รั้งเอาตัวเล็กขึ้นมาแนบชิดอกแกร้งทั้งๆที่แกนกายยังเสียบคาอยู่ที่ด้านหลัง

        “อึก  อ๊ะ  อ๊า!!”สะโพกบางบิดเร่าเร็วถี่แอ่นรับเอาแกนกายของร่างสูงราวกับปราถนามาแสนนาน  มือสาก

ขยี้ยอดอกแดงเต่งแต่ด้านล่างของเค้าแทบคลั่งเมื่อผนังร้อนตอดรัดของเค้าราวกับโหยหา  กระทั้นกายกดทับลงไปรัวๆ 

          “ริท..อย่าเกร็ง…อึก…อืม  แบบนั้นแหละ”มือเล็กจิกแผ่นหลังหนาของร่างสูงระบายความอัดอั้น  ยกสะโพกร่างเล็กให้สูงขึ้นก่อนจะปล่อยตัวให้ทิ้งน้ำหนักลงมารับเอาแกนกายอันใหญ่โตจนมิด

         ภาคิณวางเรืองฤทธิ์ลงบนเตียงอีกครั้งหนึ่ง  สะโพกหนาขยับเข้ากระทบบั้นท้ายขาวนุ่มอย่างแรง  จนได้ยินเสียงที่สอดแทรกตามจังหวะดัง สวบๆ ปลายนิ้วเท้าจิกที่นอนจนยับย่นขย่มโยกส่งแรงเข้าไปในกายร่างบางเท่าที่เรี่ยวแรงจะพอมี                    

         เสียงเตียงที่ดังลั่นเอี๊ยดอาดกับเสียงครางหวานอื้ออึงดูจะปลุกเร้าอารมณ์ให้ลุกโชนได้มากกว่าที่เคย เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นยิ่งเป็นเสมือนตัวเร้าให้เค้ากระทำรุนแรงมากขึ้นไปอีกเท่าตัว

         “อืออ..แรงๆ…ขย่ม. อ๊า!!!”

         คำร้องขอถูกปรนเปรอตอบไปด้วยอารมณ์ที่ร้อนแรง  สีหน้ายั่วยุกามารมณ์ของร่างเล็กมันกระตุ้นให้เค้าไม่อาจจะหยุดได้  มือหนาดึงขาเล็กออกให้แยกกว้างกว่าเดิมยกมันมาพาดที่หัวไหล่ ใช้หน้าขาดันสะโพกบางให้สูงขึ้นเกยเข่า ตั้งต้นขย่มมันเข้าไปอย่างเต็มที่ตามคำร้องขอ

           “ริท…..อื้อ….อืม…” 

         ผนังร้อนชื้นเนื้อนุ่มภายในที่กำลังบีบรัดสร้างท่อนเอ็นแข็งขืนของร่างสูงจนแทบทนไม่ไหว ความตอดรัดที่ดึงดุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าบ่งบอกว่าเค้าทั้งสองกำลังมาจนถึงจุดปลาย

         มือหนากดไหล่บางให้จมดิ่งลงไปกับที่นอน  แกนกายที่ทั้งใหญ่และยาวขยับรัวเร็วถี่ก่อนทุกสิ่งทุกอย่างจะดำเนินมาจนถึงจุดปลาย แรงที่มีทั้งหมดถูกส่งกระทั้นลงไปจนสะโพกบางลอยหวือกับพื้นเตียง พร้อมกับหยาดน้ำขุ่นที่พุ่งฉีดและเสียงวีดครางที่ดังขึ้น

            “อา….ริท”

            “อ๊ะ….อ๊า!!!!” เสียงหวานครางอย่างสุขสมดังขึ้นพร้อมๆกันกับบทรักที่หนักหน่วง  คราบน้ำคาวสีขุ่นที่ร่างสูงปลดปล่อยเข้าไปในกายร่างเล็กไหลออกมาตามหว่างขาเรียว

        เสียงหอบหายใจที่ดังระงมอยู่ภายในห้องกว้างร่างเล็กหลับตาพริ้มอย่างสิ้นฤทธิ์ของยา  ภาคิณก้มลงจูบริมฝีบางปากบางช้ำเบาๆทั้งที่ยังไม่ได้ถอดถอนกายออกมา 

                “แกเป็นของเล่นของฉันเองนะ……….” 

ถอนแกนกายออกมาจากช่องทางแสนรัญจวนใจแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆร่างเล็ก  ใจจริงอยากจะกระทั้นกายเข้าไปข้างในแต่ก็ต้องพอเพราะร่างกายที่แสนบอบบางนี้จะทนไม่ไหว 

ไม่ใช่เป็นห่วงเป็นใยแต่กลัวจะตายก่อนยังใช้งานได้ไม่หนำใจ….

…..เอ็นซีเบาๆ….

กลับไปอ่านต่อด้วย^^ยังไม่จบ

 http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=737409&chapter=12

Text

image

ลิ้นร้อนไล้เลียรอบริมฝีปากบางที่เม้มแน่นอย่างรังเกียจ 


         “อ้าปากออกเดี๋ยวนี้!” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งแนบชิดกับริมผีปากที่เม้มสนิท  ทำเอาภาคิณโมโหกัดปากเรียวด้วยความหงุดหงิด  ถ้าเป็นมันคงทั้งอ้าทั้งครางให้ฟังสินะ!!! ความคิดที่ฟุ้งซ่านที่อยู่ในหัวทำเอาอารมณ์โกรธประทุขึ้นมา  ยกมือสากหนาขึ้นบีบกรามร่างเล็กอย่างแรงจนเรืองฤทธิ์ต้องอ้าปากปล่อยให้ภาคิณส่งลิ้นร้อนๆเข้าไปไล้วนดูดดุนน้ำหวานอย่างไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน 

         “อื้อ….อือ..อื้มม” เสียงร้องไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้  แก้มใสเต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำตาแต่ทว่าไม่ได้อยู่ในสายตาของคนตรงหน้าแม้เพียงนิด มือหนาไล้เลื่อนลงไปยังหน้าท้องแบนราบก่อนไล้สัมผัสรอบสะดือเล็กจนร่างเล็กหดเกร็ง เรี่ยวแรงที่มีกำลังอ่อนลงเรื่อยๆ  ใช้ปลาบเล็บเขี่ยเบาๆที่ติ่งเล็กๆจนร่างบอบบางเสียวสะท้าน 

         “อ๊ะ!!…อย่า ฮึกๆ” อกเล็กแอ่นสะท้านรุนแรงเมื่อลิ้นร้อนๆไล้เล่นตรงติ่งเล็กสีแดงสดที่กำลังตั้งชัน มืออีกข้างบีบขยี้ไปมาอย่างมันมือ  ภาคิณใช้ฟันขบงับเบาๆ เรืองฤทธิ์เบี่ยงหน้าหนีภาพตรงหน้า  ยกมือที่ปิดปากตัวเองพยายามกลั้นเสียงครางน่าอาย หน้าท้องแบนราบเกร็งจนสุดตัวเมื่อลิ้นร้อนๆลากผ่านจากอกขาวยาวลงมาถึงสะดือ 

            “ครางอีกสิ…ฉันชอบ!!”เสียงทุ้มเย็นเยือกจนน่ากลัว  ก้มหน้าลงซุกไซร้กลับสิ่งที่เย้ายวนและหอมหวาน  ลิ้นร้อนลากวกวนไปมาต่ำลง  ต่ำลง

 

      จูบเบาๆกับส่วนที่กำลังตื่นตัว  


         เรืองฤทธิ์หลับตาแน่นปล่อยให้น้ำตาไหลร่วงลงมา มือเล็กอุดปาดตัวเองแน่นอย่างไม่ยอมให้เสียงครางออกมาแม้แต่น้อย  ขยะแขยงคนๆนี้เหลือเกิน  

         มือสากจับข้อขาเรียวเล็กทั้งสองแล้วแยกมันออกด้านข้างเผยให้เห็นท่อนเนื้อแสดงความเป็นชายขนาดพอตัวของร่างเล็กที่แข็งตั้งตามอารมณ์ที่ถูกปลุก ปลายลิ้นร้อนชุ่มโชกไปด้วยน้ำลายไล้เลียที่ส่วนปลายเบาๆ ลากยาวจากบนลงล่างซ้ำไปซ้ำมา เกร็งจิกเล็บเข้าเนื้อตัวเองจนเลือดแดงไหลออกมาระบายความอัดอั้น 

        “อ๊ะ….อ๊ะ….อ๊าาา…อย่านะ!!” เสียงครางกระเซ่าร้องลั่น  มือหนาจับเอวคอดไว้มั่นก่อนใช้ริมฝีปากปากครอบครองไว้ทั้งอัน  ริมฝีปากยังคงขยับขึ้นลงไม่สนใจเสียงร้องสะอื้น  เค้าพอใจที่ได้เห็นคนใต้ล่างร้องไห้  ลิ้นเรียวเลียรอบๆเน้นย้ำที่ส่วนปลายก่อนใช้ไรฟันขูดกัดเบาๆจนร่างเล็กเกร็งไปหมด  ความถี่กระชั้นที่เร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเพียงไม่นาน ร่างบางก็กระตุกเกร็งจนสุดตัวปลดปล่อยออกมา ใบหน้าหวานแดงซ่าน  ในหัวเหมือนเป็นสีขาวโพลนสติทุกอย่างล่องลอยเคว้งคว้างไม่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย  

 

เพี๊ยะ!! ร่างบางโดนตบจนหน้าหันไปอีกด้าน


“อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลย”ชาไปทั่วร่างเมื่อท้องน้อยโดนหมัดจากร่างสูง ไร้เรี่ยวแรงอย่างที่ไม่สามารถใช้ขัดขืนได้อีกแล้ว ใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำรักที่ร่างบางปล่อยออกมาเปรอะเปื้อนริมฝีปาก ลุกขึ้นยืนจัดท่าพลิกร่างเล็กให้นอนคว่ำหน้า 

  

        เรี่ยวแรงที่หมดไปทำให้ร่างเล็กไร้หนทางที่จะขัดขืนทั้งจุกทั้งเจ็บ 

 

 

          ภาคิณถอยตัวลงมาที่ปลายเท้า ยกเอวบางขึ้นโก่งให้ชันเข่าไว้กับพื้น แลบลิ้นรอบริมฝีปากด้วยความกระหายอยาก บั้นท้ายกลมกลึงของอีกฝ่ายที่อยู่ในระดับสายตา  มือหนาไล้ลูบไปมาส่งผลให้ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์  มือสากหยาบกร้านไล้ลูบบั้นเอวเล็กขอดในขณะลากลิ้นที่ชุ่มแฉะไปมาอย่างหื่นกระหาย 

         “ยะ…อย่า… อึก…อ๊า!!” เสียงหวานร้องครางสั่นแทบจะเบาจนไม่ได้ยินเมื่อรับรู้ว่าลิ้นร้อนๆทั้งดุนดันผ่านเข้าไปในรูเล็กหดเกร็งที่ตอดรัดลิ้นเรียวแน่น  มือสากยังบีบเค้นเฟ้นที่เนื้อนวลจนเป็นรอยมือ  

         มือหนาทั้งสองข้างจับยึดสะโพกไว้แน่น ใช้แรงข้อมือทั้งสองแบะแก้มก้นขาวเนียนออกจากกันเผยให้เห็นปากทางเล็กแคบสีแดงสดที่กำลังหดเกร็งตามจังหวะลมหายใจ  มันทั้งแฉะทั้งยั่วยวนส่งนิ้วทั้งสองเข้าไปอมไว้ในปาก ไล้น้ำลายจนมันชุ่มโชก มืออีกค้างแหวกแยกบั้นท้ายเล็กเพื่อให้ง่ายต่อการดันนิ้วเข้าไป 

         “อ๊า..เจ็บ…อ๊ะ…อ๊า! เอามันออกไป”เสียงหวานกรีดร้องครางลั่นเมื่อนิ้วเรียวทั้งสองกำลังพยายามที่จะสอดใส่เข้ามาภายในกาย  ผนังนุ่มที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้องรัดแน่นเสียจนใบหน้าคมต้องเหยเก  ความลื่นจากน้ำลายที่เค้าช่วยเป็นใบเบิกทางแล้วก็ไม่ได้ทำให้ความคับแน่นของช่องทางคับแคบหายรัดสักเท่าไหร่ 

          เรืองฤทธิ์กัดริมฝีปากแน่นจนเลือดจางเมื่อนิ้วของภาคิณกระแทกเข้ามาทันทีอย่างไม่สนใจความเจ็บปวดของเค้า  นิ้วทั้งสองที่คับแน่นกระทั้นกระแทกอยู่ด้านหลังทำเอาร่างเล็กแทบคลั่ง มือเล็กจิกไหล่ภาคิณแน่นระบายความเจ็บปวดที่เค้ากำลังยัดเยียดให้ทางด้านหลัง 

         “อะ….อ๊า!!!” เสียงหวานครางกระเซ่าอย่างสุดจะกลั้นเมื่อนิ้เรียวของภาคิณทั้งเข้าทั้งออกอย่างแรงแถมควานผ่านผนังร้อนเข้าไปลึกจนถึงด้านในสุด  

         “ผ่อนคลายสิ….”  เสียงทุ้มเอ่ยบอกเบาๆก่อนโน้มลงจูบหน้าผากปลอบประโลมในขณะที่ค่อยๆขยับนิ้วทั้งสองยังขยับเข้าออก  

         ดวงตาจับจ้องโลมเลียภาพตรงหน้าตาไม่กระพริบ  เมื่อส่วนล่างของเค้ามันแข็งขึงชูชันขยายขนาดจนแทบปริเพราะสิ่งที่จะได้เข้าไปขยับเข้าออกอยู่ในกายเรืองฤทธิ์ต่อจากนี้ก็คือความเป็นชายของเค้า..ร่างเล็กเริ่มกระตกเกร็งเป็นสัญญาณถึงการปลดปล่อยอีกครั้ง 

         นิ้วทั้งสองถูกดึงออกมาทันที  รั้งเอวเล็กให้พลิกตัวกลับด้านนอนแผ่หราเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง  ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆที่แยกไม่ออกว่ามันคือเม็ดเหงื่อหรือรอยน้ำตา   

         “อย่าทำ…ระ..ริท” เสียงหวานสั่นเบาแทบจะหมดเรี่ยวแรงเอ่ยขอถึงแม้เค้าจะรู้คำตอบอยู่แก่ใจว่าไม่มีหวังแล้วก็ตาม 

             

         หลับตาแน่นไม่อยากรับรู้อะไรเมื่อเห็นร่างสูงของค่อยๆกำแกนกายแข็งขึงจ่อที่ปากทางของเค้า  ส่วยปลายถูไถไปมากับปากทางก่อนที่ภาคิณจะจับมันสอดใส่เข้าไปในตัวร่างเล็กของเค้าช้าๆ

         “อ๊ะ!!..เจ็บ…อึก….ไม่เอา!!….อ๊า”

ผนังเนื้อนุ่มทั้งตอดทั้งรัดแกนกายขนาดใหญ่โตอย่างเต็มที่เมื่อภาคิณกระแทกกายลงไปจนสอดใส่เข้าไปจนสุด  มือสากย้ายมาจับสะโพกบางไว้แน่นก่อนกดแรงลงมาสวนทางกับกายของตนที่กำลังกระแทกกระทั้นเข้าไปเป็นจังหวะ

         “ฮือๆ อะ เอาออกไป…เจ็บ…ไม่ไหวแล้ว อึก”ครางสั่นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมามากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว  ภาคิณกัดริมฝีปากแน่นเมื่อรู้สึกถึงความเสียวซ่าน  มือหนารั้งสะโพกบางกระแทกเข้าหาความเป็นชายที่กำลังสวนทางกลับไปอย่างเร่าร้อนและรุนแรง ไม่สนใจใบหน้าหวานที่ส่ายระรัวด้วยความเจ็บปวดและเสียวซ่าน น้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยตลอดเวลา ความเจ็บปวดและความคับแน่นกำลังขับเคลื่อนอยู่ภายในเรือนร่างของเค้ามันทรมาน  ร่างเล็กจิกแผ่นหลังกว้างระบายความเจ็บปวดและความเสียวที่ถูกร่างสูงยัดเยียดให้

         “อ๊ะ…อา…อ๊า!!….เจ็บ”มือสากจับยึดสะโพกบางไว้แน่นกว่าที่เคย ก่อนรวบรวมแรงที่มีดึงสวนเข้ามากับแก่นกายที่สอดกระทั้นสวนทางเข้าไป  กดเข้าดึงออกจนมิดเร็วถี่มากขึ้นเรื่อยๆตามแรงอารมณ์

         “อื้อ…อย่าเกร็ง…ดี!!”เสียงแหบพร่างครางเมื่อร่างเล็กตรงหน้ายังคงเกร็งตอดรัดความเป็นชายของเค้าจนปวดหนึบ สะโพกเล็กสั่นครอนไปตามแรงขยับที่รุนแรงของภาคิณ  กดสะโพกตัวเองเร็วจนถี่ก่อนปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ภายในกาย

         “อ๊ะ..อ๊ะ……อ๊า!” เสียงเล็กกรีดร้องออกมาสุดเสียงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนสติที่มีอยู่จะเลือนหายไปในที่สุด  เหลือเพียงแค่เสียงหอบหายใจที่ยังคงดังก้องไปทั่วห้อง  ใบหน้าคมที่ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อมองทิ้งตัวลงนอนด้านข้างเรืองฤทธิ์

    

 

กลับไปเม้นให้ไรเตอร์ด้วนะค่ะ^^ http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=737409&chapter=7

Text

be lustful ตอนที่9 :: ไอ้เย็นชา..เร่าร้อน?

image

          ริมฝีปากร้อนๆก็ฝังตามลงไปยังซอกคอเนียนขาวของภาคิณทันที ย้ำลงแรงๆฝังรอยไว้ทั่วคอเนียน อุ้งมือสากเริ่มไล้ลงมาเล่นกับสะโพกอวบอิ่มนิ้วทั้งห้าเค้นคลึงบั้นท้ายนุ่มมือของเด็กน้อยแสนยั่วอย่างเมามัน  ลิ้นเล็กยังคงไล้เลียทั่วลำคอของชายหนุ่ม  ลากปลายลิ้นไล้เลียดูดเม้มลงมาเรื่อย  เงยขึ้นสบตาชายหนุ่มอย่างรักใคร่ริมฝีปากอิ่มคาบซิปกางเกงค่อยๆเลื่อนลงมาเรื่อยๆก่อนที่กางเกงอันแสนเกะกะจะถูกแมวน้อยดึงมันออกไปเหลือเพียงกางเกงชั้นในที่แกนกายของชายหนุ่มเริ่มบวมเป่งและจนเด่ออกมา 

            “  คิกๆ…รุ่นพี่เกิดอารมณ์อยากขย่มริทด้วยเหรอฮะ  ” ยิ้มน่ารักให้แล้วเอ่ยเสียงใส  ขยับปากจะต่อว่าแต่ก็ต้องหยุดเพราะลิ้นร้อนเลียแกนกายขนาดใหญ่โตของตนเองผ่านชั้นในทั้งดูดและเลียจนชุ่มไปหมด  เปลือกตาหนาหลับพริ้มด้วยแรงอารมณ์ใคร่ที่ประทุจนแทบจะระเบิด

            “  ถ้าครางไม่ดังฉันจะเอาให้ตายไปเลย  ” เอ่ยเสียงแหบพร่าออกมาเบาๆ

 

             นิ้วเรียวเกี่ยวเอากางเกงชั้นในของชายหนุ่มลงเผยให้เห็นความเป็นชายใหญ่โตของภาคิณตั้งตระหง่าน ท่อนเนื้อแข็งขืนขึ้นเส้นเอ็นขนาดใหญ่ที่แข็งตั้งตามอารมณ์ที่ถูกปลุก จนร่างเล็กต้องลอบกลืนน้ำลาย  ตัวบางๆเริ่มสั่นเทาใบหน้าแดงก่ำเลื่อนตัวลงมาด้านล่างจนเห็นความเป็นชายของภาคิณชัดเจน 

            “  อุ้ย…ของรุ่นพี่มันทั้งใหญ่ทั้งยาวแถมยังจ้องหน้าริทอีกฮะ  คิกๆ  ” นิ้วเรียวเล็กจิ้มแกนกายแข็งบวมเป่งที่ตรงปลายสีสดปริ่มไปด้วยน้ำรักคาวขุ่น  ร่างเล็กหัวเราะคิกคักชอบใจ  

 

           “  แล้วนายจะทำยังไงกับมันละ หืม !  ” เอ่ยแล้วต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายลิ้นร้อนชุ่มโชกไปด้วยน้ำลายไล้เลียที่ส่วนปลายเบาๆ ลากยาวจากบนลงล่างซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้เบื่อแถมยังใช้ฟันเล็กๆครูดกับส่วนปลายเล่นเอาเสียวไปหมด

            “  อื้ม..อ๊า!!…  ” เสียงครางกระเซ่าาร้องลั่นพยายาม  มือเรียวจับสะโพกหนาไว้มั่นก่อนใช้ปากครอบครองแกนกายแข็งขึงไว้ทั้งอัน    ริมฝีปากยังคงขยับขึ้นลงเร็วขึ้น ลิ้นอุ่นเลียรอบๆ กดหนักบ้างเบาบ้าง เน้นย้ำที่ส่วนปลายก่อนใช้ไรฟันขูดกัดเบาๆตามแรงอารมณ์รักที่พุ่งขึ้นสูง ความถี่กระชั้นเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ  ภาคิณสอดฝ่ามือหนาเข้าไปใต้ไรผมของเรืองฤทธิ์แล้วออกแรงกดศรีษะเล็กลงมาจนความเป็นชายของเค้าอยู่ในอุ้งปากอุ่นจนมิด  ไม่นานชายหนุ่มก็กระตุกเกร็งจนสุดตัวปลดปล่อยออกมา ใบหน้าคมแดงซ่าน

  

           ร่างเล็กละริมฝีปากก่อนใช้นิ้วเรียวปาดคราบน้ำรักสีขาวขุ่นที่ภาคิณปลดปล่อยออกมาเปรอะเปื้อนริมฝีปาก นิ้วเรียวที่เต็มไปด้วยคราบน้ำรักถูกดันเข้าไปในปากอิ่มสวยดูดเลียน้ำรักตามเรียวและซอกนิ้วดังจ๊วบจ๊าบอย่างยั่วยวน  เงยขึ้นมองใบหน้าคมที่หลับตาพริ้มกับริมฝีปากหนาเผยอหอบหนัก          

   

         เรืองฤทธิ์นอนแผ่หลากับพื้นจับจ้องร่างสูงอย่างร้องขอ ดวงตาคู่งามก็จ้องมองอีกฝ่ายอย่างรอคอย  ภาคิณโถมตัวลงมาอย่างหื่นกระหายสายตาที่มองเต็มไปด้วยอารมณ์พิศวาสที่ประทุ  ริมฝีปากหนาประกบบดขยี้ลงแรงๆโลมเลียคลอกเคลียอย่างเร่าร้อน  แลบปลายลิ้นสีสดออกมาปากบางเผยออกมาเล็กน้อยอย่างเชิญชวนภาคิณสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปาก  สองลิ้นเกี่ยวกวัดกันอย่างเมามัน  เลียลิ้นรอบลอขาวผ่องแบบเอาคืนขบงับลงไปจนเป็นรอยแดงไปจนทั่วลำคอระหง มือหนาไล้เลื่อนไปที่กางเกงขาสั้นเสมอเข่าของร่างเล็กช้าๆก่อนกระชากให้หลุดออกไปอย่างรวดเร็ว

           

         มือหนาค่อยๆเลื่อนไปปลดกางเกงชั้นในของร่างเล็กออก ลิ้นร้อนไล้เลียรอบริมฝีปากบางที่ตอบสนองอย่างสนุก 

         “  อ๊ะ…อ๊า!!  ” หน้าอกเล็กแอ่นสะท้านเมื่อจินถูกรุกด้วยลิ้นร้อนๆไล้เล่นสะกิดดูดดุนขบงับตรงติ่งสีสดที่กำลังแข็งเป็นไต  ริมฝีปากหนากดจูบไล้เลียในขณะที่มืออีกข้างก็เค้นคลึงขยำบีบนวดสะโพกและบั้นท้ายนวล

       

         เรืองฤทธิ์หลับตาพริ้มอย่างสุขตัว  มือเรียวยกขาของตัวเองชันขึ้นเผยให้เห็นช่องทางสีหวานที่ฉายชัดอยู่ตรงหน้ามือสากแยกแก้มก้นขาวออก  ลิ้นร้อนสอดแทรกลงชิมความหวานที่รูเล็กสีสด  

            “  อ๊ะ…อ๊า…ซี้ด  ” ร่างเล็กขบซี้ดปากอิ่มแน่นอย่างเสียวซ่านยามที่ลิ้นร้อนควานลึกสำรวจทุกซอกทุกมุม  ผนังอุ่นร้อนตอดรัดกล้ามเนื้ออุ่นชื้นที่ลงลึกอย่างเร่าร้อน  เล็บแหลมจิกไหล่ของภาคิณอย่างเพราะเสียวจนสะท้านไปหมด เปลี่ยนเป็นนิ้วยาวชอนลึกเข้าไปที่รอยแยกของบั้นท้ายอวบร่างสูงกดนิ้วลึกเข้าไปจนสุดร่างเล็กสะดุ้งเพราะความเจ็บปวดแต่ก็แอ่นรับนิ้วยาวยังกระทั้นลงมาลึก 

            “  แฉะเร็วจัง…อยากมากเหรอ    ” กระซิบเสียงพร่าแล้วขยับนิ้วเป็นจังหวะ ร่างเล็กขยับสะโพกตามแรงกระทั้นของนิ้วยาว  เหลือบมองบั้นท้ายที่ไหวสั่นระริกก่อนใช้ มือหนาทั้งสองข้างจับยึดสะโพกไว้แน่น  ช่องทางสีหวานหดเกร็งตามจังหวะหายใจหอบสะท้านใบหน้าคมก้มลงใช้ลิ้นเลียเล่นผนังรอบนอกให้ชุ่มโชกไปด้วยน้ำลาย        

 

            “  อึก…อ๊า…รุ่นพี่ริท..จะ..เจ็บ  อ๊ะ…!! ”

 

         เสียงหวานร้องครางลั่นเมื่อท่อนเนื้อแข็งขืนสอดแทรกกระทุ้งลงไปยังผนังนุ่มที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้องทั้งรัดและแน่นเสียจนใบหน้าคมต้องเหยเกเมื่อผนังด้านในทั้งตอดรัดและดูดกลืนแกนกายของชายหนุ่มไปพร้อมๆกัน  น้ำลายลื่นที่เค้าช่วยเป็นเบิกทางแล้วก็ยังเข้าไปลำบากอยู่ดี  ภาคิณกระแทกตัวลงมาไม่ยั้งอยากหื่นกระหายเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามจังหวะเข้าออกทำให้ร่างเล็กแทบคลั่ง มือเล็กจิกเกาะไหล่หนาแน่นระบายความเสียวที่ภาคิณกำลังกระทำให้เค้าที่ด้านหลัง

             “  อะ….อ๊า  !!  ” เสียงครางกระเซ่าลั่นเพราะความร้อนแรงของชายหนุ่มที่ส่งให้มาจนสติเริ่มขาดๆหายๆไป  เค้าขยับกายแทรกตัวเข้าไปกลางหว่างขาที่กำลังสั่นระริกขาเรียวเกี่ยวเอวหนาแน่น

         ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดอย่างเต็มที่ยามเมื่อส่วนคับแน่นถูกสอดใส่เข้าไปจนสุด มือสากหนาย้ายบีบขย้ำเฟ้นเม็ดทับทิมด้านบนอย่างมันมือ      

            “  อ๊า..ริท…อย่าบอกนะว่านายยัง อื้อ ไม่เคย  ” ถามอย่างตกใจเมื่อโลหิตกลิ่งคาวคลุ้งไหลย้อนออกมาแต่ร่างสูงยังไม่หยุดที่จะกระทุ้งสวยกายแกร่งกระแทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบนั่นอย่างรุนแรง

             “  ฮึกๆ  เจ็บ !! อ๊า…เอาออกไปก่อน อึก เอา มันออกไป!!  ” เสียงหวานครางสั่นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมา  เมื่อแรงกระทั้นดูจะเร็วและแรงมาขึ้นเรื่องแต่ภาคิณก็ไม่ฟังคำพูดกลับยิ่งกระแทกลงแรงๆ   มือสากรั้งสะโพกเต่งตึงกระแทกเข้าหท่อนเนื้อของตัวเองที่กำลังสวนทางกลับไปอย่างเร่งร้อนและรุนแรง หน้างามบิดเบี้ยวส่ายไปมาอย่างเสียวซ่านจนขาเรียวบางเริ่มสั่น  น้ำใสๆไหลรินลงมาจากดวงตากลม ความเจ็บปวดและความคับแน่นและแกนกายที่ร้อนระอุกำลังขับเคลื่อนอยู่ภายในเรือนร่างเสียววาบหวามที่หน้าท้องขดเกร็งไปหมด  ร่างสูงกระแทกใส่ไม่ยั้ง

            “  อ๊ะ..อา……อ๊า !!  ” เสียงเล็กกรีดร้องออกมาสุดเสียงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนสติที่มีอยู่จะเลือนหายไปในที่สุด  เหลือเพียงแค่เสียงหอบหายใจที่ยังคงดังก้อง  ใบหน้าคมที่ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ  ก่อนค่อยๆถอดถอนแกนกายออกมาจากช่องทางสีสดของร่างเล็กตรงหน้าที่ยังคงนอนนิ่งซุกไล้ขึ้นมากอดเรืองฤทธิ์



 

 ท้ายที่สุดนี้กานซั่มมันคือศิลปะไรเตอร์อาจจะเเต่งได้ไม่ดี

เรทอาจจะเเค่12+เเต่ก็พยายามสุดๆเเล้ว^^

ท้ายสุดจงกลับไปเม้น ไม่เม้นขอให้เสื่อม -  -

 

                                                                                                             

image




Text

เมียจ้างจบเเล้ว

Text

 ตอนที่19 ดอกไม้ที่เปื้อนโคลน(NC-17)

image

          “พี่ชอบดอกไม้  เป็นดอกไม้ของพี่ตลอดไปนะ !” 

  

            “น่ารักจัง…”  วาโยค่อยๆวางเรืองร่างบางของปฏิภาณลงบนเตียงนุ่ม ใบหน้าของชายหนุ่มเอียงอาย  ทั้งๆที่ตนเป็นดอกไม้ที่บริสุทธิ์เเต่กลับโกหกว่าเเปดเปื้อนเพราะตั้งใจจะลองใจชายหนุ่ม 

            “ได้ยินเสียงหัวใจเต้นด้วย…”  วาโยรำพันอีกครั้งทั้งที่ยังกอดร่างบางของดอกไม้ดอกเล็กเอาไว้แน่น  มือบางเริ่มปกปิดเรือนร่างสวยเมื่อมือสากเริ่มซุกซน

 

            “ดอกไม้ของพี่ ถึงเเม้จะเปื้อนกลิ่นสาปสักเเค่ไหนมันก็ยังเป็นดอกไม้ที่สวยงามในสายตาพี่”   มือเเกร่งเอื้อมไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของดอกไม้ตรงหน้า

 

            “ร้องไห้ทำไมครับ ?”

 

            “ครับ”

 

            “อ๊ะ…อ๊า…”  ปฏิภาณครางแผ่วเมื่อริมฝีปากอุ่นชื้นจรดลงบนยอดอกตน มือเรียวกุมเรือนผมสีดำสนิทของวาโยไว้แน่น  เมื่ออีกฝ่ายดุนดันปลายลิ้นอย่างรุนแรง  ขบกัดมันจนตุ่มเล็ก ๆ นั้นแดงระเรื่อยิ่งกว่าปกติ  มือเรียวอีกข้างบีบลงบนไหล่กว้างแรง ๆ เพื่อปลดปล่อยอารมณ์ความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายกระทำ

 

            มือหนาสอดเข้าไปในกางเกงของร่างบาง  ปลายนิ้วไล้ลงบนส่วนอ่อนไหวนั้นอย่างรุนแรง อย่างห้ามใจไม่อยู่ที่จะไม่ทำรุนเเรงเพราะคนตรงหน้าน่ารักจนอดใจไม่ไหว

 

            “อึก…อ๊ะ.. ยะ….อย่าตรงนั้น…” มือเรียวขยำเรือนผมของคนรักไว้แน่น  เมื่ออีกฝ่ายใช้มือข้างเดียวขย้ำความเป็นเป็นชายของเขาอย่างรุนแรง  ร่างบางบิดเกร็งอย่างเสียวซ่าน

 

            “เซน..เจ็บ…”  ร่างบางสะอื้อออกมาเบาแผ่ว  ลมหายใจอุ่น ๆ คลอเคลียอยู่เหนือหัวของปฏิภาณ

 

 

            “เจ็บก็ร้องสิครับ…”  วาโยเอ่ยพร้อมเสียงเย็นดอกไม้ตรงหน้าช่างงดงามยิ่งได้สูดดมความหอมยิ่งยากจะถอนตัวออกจากมัน  ปลายนิ้วไล้สัมผัสไปยังปลายของท่อนเนื้อส่วนอ่อนไหวด้วยอาการกลั่นแกล้ง

 

            “อ๊า…อ…ได้โปรด…อ๊ะ…อ๊า…”  ร่างบางกรีดร้องออกมาไม่เป็นภาษา  มือเรียวบีบลงบนไหล่ของวาโยแน่นเล็บเเหลมจิกลงไปบนเนื้ออย่างเสียวกระสัน

 

            “อยะ…อย่า…อ๊ะ…หยุด…นะฮะ..อ๊า…” ปฏิภาณละล่ำละลักคำพูดออกมาไม่เป็นประโยค เมื่อปลายนิ้วสอดเข้าไปช่องทางนั้นด้วยความรวดเร็ว  นิ้วเรียวกรีดชำแหละช่องทางด้านหลังที่คับแน่นนั้นอย่างทารุณ สอดแทรกความเจ็บปวดให้เจ้าของร่างที่ดิ้นกระเส่าในอ้อมแขนด้วยความโหดร้าย…ช่องทางที่ไม่เคยถูกรุกล้ำเมื่อนิ้วเรียวสอดเข้าไปทำให้กล้ามเนื้อหน้าท้องหดเกร็งเอง

 

            ”พี่เก่ง…ได้ อ๊ะ…โปรด”

 

            “ได้โปรด…อย่า…หยุด.เหรอ..พี่รักเซนนะ”  วาโยกระซิบเสียงเจ้าเล่ห์ เมื่อโน้มใบหน้าหวานนั้นลงมาจุมพิต  ร่างบางไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด  ร่างนั้นตอบสนองมือของวาโยด้วยซ้ำไป

 

            “ม…ไม่นะฮะ…อ๊ะ..”  ปฏิภาณหลับตาลงแน่น  เมื่อปลายนิ้วที่สองสอดลึกเข้ามาอีก

 

            “ทนหน่อยนะครับ..อื้อ”   วาโยจ้องมองใบหน้าที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อ  ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างที่ยังวางประคองใบหน้าหวานลงมาใกล้  ปลายลิ้นเรียวตวัดไปบนใบหนาเปื้อนเหงื่อของเซนเบา ๆ ชำระคราบแห่งความเหน็ดเหนื่อยนั้นอย่างอิ่มเอม  ก่อนจะแทรกนิ้วที่สามเข้าไปอีกช้า ๆ  เรียกเสียงกรีดร้องของอีกคนออกมาทันที…

 

            “อ๊า…พี่เก่ง…เจ็บ..”

 

            “เซน…มันเเน่นมากๆ”  วาโยเอ่ยก่อนที่จะค่อย ๆ ใช้นิ้วละเมียดละไมความนุ่มในช่องทางนั้นอย่างถนอมๆ

 

            “เซน..เจ็บ…อ๊า.”  เสียงหวานนั้นครางระริก  วาโยยังสอดนิ้วไปสัมผัสจุดกระสันในร่างกายนั้น  ร่างบางตรงหน้าช่างเย้ายวนน่ากินเสียงจริง..ดอกไม้ของเค้า

 

            ”พี่..อื้อ…ขอนะครับ”

 

            “….” ร่างบางไม่ตอบเเต่กลับพยักหน้าลงอย่ายินยอม ร่างบางหายใจหอบเพื่อสูดอากาศเข้าปอด  มือเรียวโอบรอบคอของวาโยเมื่อนิ้วทั้งสามนั้นถอนออกไปจากกาย  ดวงตาหวานค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้นมองร่างหนาเริ่มกระเเทกเเก่นกายเเข็งขืนเข้ามา

           

            วาโยลูบปอยผมของร่างบาง  ดอกไม้ตรงหน้าช่างเซ็กซี่ยั่วยวน…

 

            ความงดงามที่สุดที่เคยพบเจอมา…

 

            ต่อให้เป็นคนที่เท่าไหร่เค้าก็ยอม…

 

            “อ๊ะ…อ๊า…”  ปฏิภาณกรีดร้องออกมาอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด  ดวงตาเล็กปิดลงแน่นเมื่อรู้สึกถึงปลายแก่นกานเนื้อแน่นที่แข็งทื่อของอีกฝ่ายที่กำลังดุนดันเข้ามาทดแทนนิ้วทั้งสาม…

 

            ร่างบางลืมตาช้า ๆ ทั้งที่รู้สึกจุกจนแน่นในอก  กระพริบตามองคนตรงหน้าปริบ ๆ ด้วยความร้อนแรงเมื่ออีกฝ่ายเริ่มขยับกายเข้าออก…

 

            “นี่เซนไหนบอกว่า…” วาโยตาเบิกโพรงเมื่อทันทีท่าความคับแน่นเข้าไปในลำตัวร่างบางเลือดสีแดงฉานก็ไหลรินตามออกมา

 

            “เซนแค่อยากรู้ว่าพี่จะรับได้มั้ย…”  เสียงหวานนั้นกระซิบแผ่วเบา  มือเรียวที่โอบกอดคอของชายหนุ่มผละออกมาวางที่ไหล่กว้างของชายหนุ่ม  ดวงตาเล็กปิดลงช้า ๆ เบื้องล่างของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังดุนดันเข้ามาในกายอย่างเจ็บปวด  สะโพกบางร่อนขึ้นลงเป็นจังหวะตอบรับกับแก่นกายร้อนที่กำลังแทรกลึกขึ้นมาในกายทุกขณะ

 

            ร่างบางนั้นแอ่นกายรับอยู่บนแก่นกายราวอย่างเร้าร้อง  ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามจนอยากจะแดดิ้นไปกลับสัมผัสที่น่าลุ่มหลง 

 

            “อ๊า…อ่า…อื้อ…อ๊า…”  เสียงหวานยังคงครางกระเส่าอยู่บนร่างหนา เมื่อแก่นกายนั้นสัมผัสถึงจุดกระสันเข้า…  


          ”อย่าเกร็ง อื้อ..ผ่อนคลายนะคนดี..ผ่อนคลาย”ร่างหนาบีบนวดบั้นท้ายอย่างเอาใจและแช่ไว้อย่างนั้น รอจนร่างกายคนเบื้องล่างปรับสภาพได้ จึงค่อยเริ่มขยับเป็นจังหวะ และเร็วแรงขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าคมหลับตาพริ้มเพราะช่องทางหลังของร่างบางตอดรัดแก่นกายของตนจนเสียวซ่าน


          ”อ๊าาาาาา…อ๊ะ….”มีทั้งความเจ็บและความสุขสมอยู่ในเวลาเดียวกัน ร่างบางร้องครางเสียงหวานหู ร่างสูงก็กระแทกใส่ไม่ยั้งจนร่างบอบบางต้องแอ่นตามไปด้วย เสียงเตียงขนาดใหญ่ดังเอี๊ยดอ๊าดไปตามแรงอารมณ์ของคนทั้งคู่ เสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง  เสียงครางหวานปนหอบดังออกมาจากปากเรียวสวยเป็นระยะ  ยิ่งทำให้อารมณ์ของร่างสูงพุ่งสูงตลอดทั้งราตรี

กลับไปเม้นด้วยเค้าขอร้อง

 http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=689852&chapter=21



       


Text

 ตอนที่17 อันตราย(NC-17)

image


ร่างสูงค่อยๆอุ้มร่างเล็กมาวางบนเตียงช้าๆ 

 


          “  อ๊ะ….ได้..โปรด อื้ม…ริททรมาน  ” ร่างเล็กร้องขอภาคิณเพราะฤทธิ์ยาตลอดทางที่กลับมาร่างเล็กร้องครางซะแทบอดใจไม่ไหว  ริมฝีปากปากบางถูกประกบลงมาด้วยริมฝีปากหยักหนาครั้งนี้ลิ้นร้อนของอีกฝ่ายเข้ามาในปาก ลิ้นร้อนๆนั้นค่อยๆเกี่ยวตวัดกับลิ้นของร่างเล็ก .. รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกท้องไส้เกร็งหดเสียวไปทั่วหน้าท้อง


          “  พี่ไม่ได้รังแกริทนะ  อื้อ…ริทของเอง  ” ร่างเล็กไล้มืออย่างซุกซน  จนร่างสูงทนไม่ไหวอีกต่อไปเสื้อผ้าร่างเล็ก

 
          “  อื้อ…พี่โตโน่เร็วๆ  !!  ” ร่างเล็กบิดไปมาก่อนจะค่อยถอดเสื้อของตัวเองออกอย่างเย้ายวน  ริมฝีปากบางขบใบหูของชายหนุ่มบ่งบอกว่าตอนนี้เค้ากำลังต้องการคนตรงหน้ามาแค่ไหน  ร่างสูงรับรู้ได้ว่าเรืองฤทธิ์คงทรมานมากเพราะโดนมอมยามาแน่ๆ    

   

        ส่วนอ่อนไหวขนาดพอดีตัวถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นชื้น  ลิ้นร้อนๆเริ่มเลียและไล้วนตรงช่วงหลังผม ในขณะที่ตรงส่วนอ่อนไหวก็ไม่แพ้ ร่างสูงใช้ริมฝีปากครอบครองดูดดุนมันต่อขยับเข้าออก ลิ้นก็เลียไล้วนไป มีบางครั้งที่ใช้ฟันขูดบ้าง นั่นทำให้ร่างเล็กเสียวซ่าน..จนขาสั่นไปหมด  มืออุ่นลูบไล้ไปทั่วช่วงบนของผม นิ้วเย็นๆไล้วนรอบๆยอดอกสีหวานอย่างใจเย็น ก่อนจะใช้นิ้วสะกิดมันเบาๆ 



          “  อ๊ะ…อ่าส์…แฮ่ก..” เสียงครางกระสับกระส่าย ทั้งรู้สึกเสียวไปหมด ทั้งเหนื่อย       


           “  อ่าส์…  ”เสียงครางของดังขึ้น เมื่อภาคิณปรนเปรอให้  ร่างเล็กถูกประคองแล้วพลิกด้านหลังมือเรียวไล้ตามร่างกายแกร่งของร่างสูง  ความอดทนร่างสูงขาดผึงลงทันทีเมื่อได้เห็นสีหน้าเย้ายวน มือเรียวยังซุกซนเล่นกับหน้าอกแล้วกล้ามเนื้อที่เรียงตัวเป็นมัดๆของชายหนุ่มด้วยลิ้นเล็ก ร่างสูงผลักคนตัวเล็กนอนราบกลับที่ลิ้นร้อนไล่ลงมาที่หน้าท้องแบนราบ..แล้ววกกลับไปด้านหลัง…ค่อยลูบๆคลำๆ บริเวณสะโพกกลมกลึง


          “  พี่โตโน่…ริทต้องการพี่  อ๊า  ”
คนที่อยู่ด้านบนจากที่ใช้ลิ้นกลับเป็นนิ้วแทนที่สอดผ่านเข้ามา ร่างเล็กนิ่วหน้าหลบตาพริ้มร่างเล็กกัดตัวเองอย่างเสียวซ่าน


          “  อื้อ..อ่ะ….อืม…” นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มชักเข้าออกอย่างร้อนแรง ร่างเล็กๆสั่นไหวโอนอ่อนตามจัวหวะที่นิ้วขยับเข้า
        มือสากที่กำลังปรนเปรอส่วนล่างกำชักรูดไปด้วย เรืองฤทธิ์รู้สึกเสียวจนขาสั่นไปหมด ท้ายที่สุดธารน้ำรักสีขาวก็ปลดปล่อยออกมา  นิ้วเรียวป้ายน้ำรักของผมก่อนจะชโลมทั่วช่องทางของผม แก่นกายแข็งขืนขนาดใหญ่ถูกสอดใส่เข้ามาแทนที่นิ้วเรียว 

 
        
          “  อ๊ะ…อ๊า..อึก… ” เมื่อมันใส่เข้ามาร่างเล็กรู้สึกจุก แน่นไปหมด น้ำตาไหลอีกครั้ง ภาคิณจับหน้าร่างเล็กเชยขึ้นมา เค้าเลียน้ำตาริทก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงมาจูบอีกครั้ง ทำให้ผมคลายความเจ็บไปได้บ้าง
         ภาคิณเริ่มขยับเข้าออก จากตอนแรกที่รู้สึกจุก ตอนนี้กลับรู้สึกเสียวไปทั่วเรือนกายแทน  ไม่นาน คนข้างหลังก็เสร็จ น้ำรักพวยพุ่งเข้ามาในตัวคนร่างเล็กจนทะลักออกมา รู้สึกร้อนไปทั่วร่างกาย  ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกพลิกมานั่งอยู่บนตักของร่างสูงโดยที่ไม่ถอนแก่นกายออก  สะโพกมนของริทขยับขึ้นลง มือสองข้างของเค้ากำลังเกาะไหล่ชร่างสูงเล็บแหลมๆจิกลงไปทุกครั้งที่ร่างสูงขยับกาย 


          “  อ๊ะ…อ๊ะ..อ่าส์…อืม…” ตอนนี้หัวผมเริ่มขาวโพลน รู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ 

 
          “  ริทของพี่สวยที่สุดเลยรู้ไหม  อื้อ  ” ร่างสูงกระแทกกายกระชั้นลงไปอย่างหนักหน่วง


         “  แรงๆ อ๊า  ”


สวบ  สวบ  สวบ ~

 

          เสียงแก่นกายของร่างสูงที่เสียดสีกับช่องทางหลังอยากร้อนแรงจังหวะสุดท้ายถูกค่อยๆเร่งขึ้นร่างเล็กแอ่นกายรับสัมผัสอย่างเต็มที่จนร่างสูงแทบครั้งในตัวของร่างเล็กนี่ทั้งร้อนและน่าลุ่มหลง  ถ้าวันนี้เค้าไปไม่ทันคนตรงหน้านี้คนต้องไปเป็นของคนอื่น ร่างสูงยิ่งเพิ่มแรงกดลงไปจนในที่สุดน้ำรักสีขาวก็พวยพุ่งเข้าไปในลำตัวคนร่างเล็ก

 

ริทจะไปเป็นของใครไม่ได้นอกจากพี่….


กลับไปเม้นด้วยนะเค้าขอร้อง ^^

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=689852&chapter=18 

Text
ตอนที่14ทารุณ(ซาตาน)

          “  ริทชอบเล่นแส้มั้ย !!?  ”

 

          “  ไม่ชอบ  ฮึกๆ  ” ร่างเล็กตัวสั่นเทิ้มกว่าเดิมเมื่อร่างสูงหยิบแส้สีดำยาวออกมา

            “หยุดนะพี่โตโน่ ..ปล่อยระ…อื้อ!” ร่างสูงบดขยี้ริมฝีปากเล็กด้วยความโมโหและหนักหน่วง  ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าไปควานหาควานหวาน  มือสากหนาเกลี่ยไล่ลงมาตามเรือนกาย  นิ้วเรียวไล้ไปตามร่างกายลิ้นร้อนเลียขบเม้มใบหูเล็ก  แส้เส้นยาวถูกไล้ไปตามเรือนกายของคนตัวเล็กที่นอนตัวสั่นเทา

 

  ควับ ~  เปี๊ยะ …!!

 

 ควับ ~

 

 ควับ ~

 

รอยแดงเป็นปื้นๆปรากฏขึ้นเป็นรอยแส้ที่ถูกตวัดลงบนผิวกายเป็นทางยาวหลายรอย  จนเลือดเริ่มซิบออกมา  ร่างเล็กกรีดร้อนอย่างเจ็บปวด  มือสากเลื่อนไปตรงลำคอก่อนจะจิกลงไป…ออกแรงจนริทแทบหายใจไม่ออก

          “  คุณจะทิ้งผมเหรอ  ฮึกๆ  อย่าไปผมขอร้อง !!  ” อยู่ดีๆน้ำตาหยาดใสๆก็ไหลแมะลงบนร่างเล็ก  มือสากคลายการบีบรัดที่รอบคอขาว

          “  พี่โตโน่เป็นอะไร  ฮือๆ  ”

 

          “  เลิกมารยาได้แล้ว!  นายจะไม่มีวันได้ไปจากฉัน  ต้องอยู่กับฉันเท่านั้น !!  ” ภาคิณเปลี่ยนทีท่าไปมาจนน่ากลัว  มือแกร่งบีบแขนริทแน่นหลังจากผละออกก่อนจะรวบมือเล็กทั้งคู่ไว้หนีศีรษะเล็กด้วยมือเพียงข้างเดียวของผม

          “  อื้อ!  ” ริทพยายามจะหลีกหนีสัมผัสอันป่าเถื่อน  ตอนนี้เค้าเหมือนคนบ้าที่  ริมฝีปากหนาหยักขบเม้มและกัดดุนลำคอขาว  ก่อนที่คนร่างเล็กจะส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดเมื่อแก่นกายชำแรกลงไปในช่องทางสีหวานอย่างรุนแรง ผมไล้มือทั่วแผ่นหลังและระดมจูบตามซอกคอและแผ่นอกบาง

          “  อ๊ะ !  พี่โตโน่….อ๊ะ! อ่าส์~ ริทเจ็บ..ฮึกๆ อ๊า!  ” เสียงหวานเจือสะอื้นครางเสียงกระเซ่า

          “  ฉันบอกแล้วไงว่า ‘อยู่กับฉัน’  ” ภาคิณกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้น  จนเรืองฤทธิ์ตั้งตัวไม่ทัน  รอยที่ถูกแส้ฟาดถูกกดทับด้วยกายแกร่งมือมือเล็กจิกลงบนแผ่นหลังกว้างด้วยความเสียวซ่าน  น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมาเพราะความเจ็บปวด 

          “  อ่าาส์~  ” เมื่อถึงขีดสุดน้ำสีขาวขุ่นไหลเข้าไปในร่างคนตัวเล็ก  ภาคิณเผลอครางเสียงดังเพราะได้รับการปลดปล่อยและความเสียวซ่าน  ริทเปิดเปลือกตาบางขึ้นหลังจากที่บทรักรุนแรงเสร็จ  ก่อนจะส่งสายตาเกลียดระคนเสียใจมาให้ร่างสูง ผมโน้มใบหน้าลงไปจูบอีกครั้งก่อนจะถอนกายออกช้าๆ   บทรักที่รุนแรงดำเนินขึ้นอีกครั้งแล้วครั้งเล่า  เสียงครางของความเจ็บปวดดังระงมก่อนที่จะปลดปล่อยความใคร่เป็นครั้งท่าสอง 

          “  อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น !!  ” ภาคิณพูดด้วยน้ำเสียงตวาด  ก่อนใบหน้าคมจะโน้มลงไปสูดดมซอกคอคนร่างเล็ก

          “  ทำไม  พี่จะเอาอะไรจากคนอย่างริทอีก !!?  ”

          “  ขอร้อง…อย่าไปกับเค้า !  ”

          “  พี่จะยื้อริทไว้ทรมานเหรอ…แต่ยังไงริทก็ไม่สิทธิ์ไปจากพี่อยู่แล้วนิถ้าพี่ไม่สั่ง  ฮือๆ  พี่จะมาขอร้องริททำไม !!?  ”

          “  เจ็บมากมั้ย  ” ภาคิณยันกายขึ้นมา  เหมือนว่าตอนนี้เค้าจะได้สติ  มือสากประคองคนร่างเล็ก

         “  ริทเจ็บจนมัน…ชินแล้ว  ฮือๆ  จริงๆพี่ไม่ต้องถามริทก็ได้เพราะริทก็ไม่รู้ว่าคำที่พี่กำลังพูดอยู่พี่กำลังโกหกริทหรือว่าพูดออกมาจากใจจริงกันแน่  !!  ”

โดนเเบน

Text
ตอนที่12 วังวนความเจ็บปวด




          ”  พี่เก่งๆ  ”

          ”   หืม~  ว่าไงครับเซน !!  ” วาโยที่กำลังเช็ดผมอยู่ขานรับคนร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง

          ”  พี่ว่าพ่อจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมมั้ย(?)   “ คำถามลอยๆทำให้มือขาวที่กำลังเช็ดผมถึงกับชะงักการกระทำเเล้วหันมองมาที่ปฏิภาณที่นอนอยู่บนเตียง

          ”  เป็นเหมือนเดิม  เเบบไหนละเซน !!?  ”

          ”  เซนกลัว  !  ”  เปลือกตาร่างบางค่อยๆปิดลงช้าๆครุ่นคิด
       วาโยค่อยๆขึ้นไปนั่งบนเตียงช้าๆก่อนจะเขยิบเข้าไปนอนข้างร่างบาง  อุ้งมือสากช้อนศรีษะขิงปฏิภาณให้มาหนุนที่ลำเเขนเเกร่งของตน

          ”  เซนกลัวอะไรในเมื่อตอนนี้ข้างๆของเซนยังมีพี่อยู่  เเละพี่ก็จะอยู่ข้างๆเซนอย่างงี้ตลอดไปจนกว่าพี่จะต า…  ” ริมฝีปากบางของปฏิภาณทาบทับปิดคำพูดสุดท้ายที่จะออกมาจากปากของวาโย  ลิ้นนร้อนถูกสอดเเทรกเข้ามารับความหอมหวานในโพรงปากคนร่างบางอย่างชำนาญก่อนจะถอนริมฝีปากออกช้าๆอย่างอ่อนโยน

          ”  พี่เก่งทีหลังอย่าพูดอย่างนี้อีกนะมันเป็นลางไม่ดีถ้าพี่เป็นอะไรอีกเซนก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปเพื่อใคร  เซนกลัวว่าพ่อจะกลับมาเป็นเเบบเดิมๆกลัวว่าพ่อจะทำร้ายริททำร้ายคนอื่น  ฮึกๆ  ” หยาดน้ำตาหยดใสๆไหลอาบเเก้มขาวเนียนด้วยความรู้สึกกลัวระคนหวาดระเเวง

          ”  เชื่อพี่สิเซน !  พี่รู้ว่าไอ้โน่มันต้องไม่กลับไปเป็นเเบบเดิม  พี่เชื่อว่าริทจะเป็นคนที่เปลี่ยนมันเอง  มันจะต้องกลับมามีหัวใจเเละคิดได้พี่คิดว่าอย่างนั้น !!  ” วาโยพูดด้ยน้ำเสียงเชื่อมั่น

          ”  ด้วยอะไรละ !!?  อะไรทำให้พี่เชื่อว่าริทจะเปลี่ยนพ่อได้ ?  ” ปฏิภาณหันหน้ามาสบดวงตาของวาโยอย่างสงสัย

          ”  ความดีไงละ  พี่เชื่อว่าคนอย่างมันถึงจะเลวจะชั่วเเค่ไหนยังไงสักวันมันก็ต้องเเพ้ให้กับหัวใจมันอยู่ดี  ไม่มีใครทนที่จะย่ำยีหัวใจของตัวเองได้นานหรอก   ” วาโยยกยิ้มบางๆ

          ”  พี่เก่งรู้ได้ไงว่าริทเป็นหัวใจของพ่อทั้งๆที่ริทกับพ่อเพิ่งเจอกัน  เเล้วทำไมพ่อถึงจะรักริทเร็วขนาดนั้นละ  เเล้วเซนก็ยังกลัวอยู่ดีถ้าวันไหนพ่อเกิดระเบิดอารมณ์ใส่ริทขึ้นมาริทไม่ต้องเป็นเหมือนพี่วิวเหรอ !!?  ” มือเเกร่งโอบกอดคนร่างบางไว้หลวมๆเเต่มันก็อบอุ่นพอที่จะทำให้ปฏิภาณรู้สึกถึงเเละอุ่นใจขึ้นมา

         ”  ก็เเววตาไงละ  เเววตาที่มันมองริทถึงปากมันจะพูดโกหกร้อยพันเเต่ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ  พี่เเอบสังเกตเห็นว่าบางทีเวลาที่มันเเอบมองริท  สายตามันฟ้องว่ารักเเต่บางทีมันจ้องมองเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ  ความรู้สึกที่มันบ่งบอกทางเเววตาของมันมีมากเกินไปจนพี่เองยังไม่ค่อยเเน่ใจว่ามันกำลังคิดอะไร  เเต่ถ้ามันจะทำร้ายริทพี่ว่าเราสองคนก็คงจะห้ามมันไม่ได้เซนก็น่าจะรู้ดี  ส่วนเรื่องของวิวตำรวจเเละพวกเราก็ยังไม่มีหลักฐานว่าไอ้โน่เป็นคนทำเพราะว่ามันไม่มีเหตุจูงใจที่มันจะทำร้ายวิว  ” 

          ”  เเต่ว่าพี่วิวตายอยู่กับชู้นะพี่เก่ง  เเล้ววันที่พี่วิวตายเซนเห็นพ่อถือมีดเปื้อนเลือดกลับมาที่บ้านตอนดึกๆเเล้วหลังจากวันนั้นพ่อก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน  ” ร่างบางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อภาพของภาคิณเมื่อสองปีก่อนทับซ้อนเข้ามาในความคิด  มีดที่เปื้อนโลหิตกับใบหน้าโหดเหี้ยมเเถมยังรอยยิ้มเเบบที่ไม่เคยมาก่อน  ร่องรอยที่ถูกทำร้ายเเต่ตำรวจก็เอาผิดพ่อไม่ได้ 

          ”  เเต่ไอ้โน่มันยังไปอโหสิกรรมใหวิวในงานศพเลยนะ   พี่ว่าเซนฟุ้งซ่านเเล้วละ !  ” วาโยลูบศรีษะร่างบางปลอบเเล้วเบี่ยงเบนประเด็นสนทนาไปเรื่องอื่น  เพราะไม่อยากไปรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆเพราะเค้าเองก็รู้ว่าความจริงที่มันเกิดคืออะไร(?)


          ร่างสูงของภาคิณจ้องมองร่างเล็กที่หลับไหลเพราะวันนี้เค้าพาร่างเล็กไปเที่ยวตั้งหลางเเห่งเเถมยังพาไปช็ปปิ้งในห้าง  สร้างภาพเป็นเทวดาได้อย่างเเนบเนียบจนกลบเกลื่อนความชั่วร้ายของซาตานในสายตาของเรืองฤทธิ์ไปจนหมด  มีเเต่ตอนหลับเท่านั้นที่เค้าไม่เคยหลอกลวงคนร่างเล็กรอยยิ้มอ่อนโยนเเละใบหน้าที่ดูเหมือนความสุขเสียเต็มประดาจางหายไปกับความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทั้งบรรยากาศยามราตรีเเละจิตใจของภาคิณเอง  ความเหน็ดเหนื่อยเเละเนื่องจากเพิ่งหายจากพิษไข้ทำใหร่างเล็กผลอยหลับสลบไสลจมสู่ห้วงนิทรา  มือสากลูบไล้ดวงหน้าหวานไปมาด้วยสายตาเยือกเย็นราวกับจะเเช่ร่างเล็กทั้งร่างให้เเข็งเป็นหิน  ผ้านวมผืนหนาถูกกระตุกขึ้นมาคลุมเรือนกายที่กำลังขดตัวเพราะความหนาวเหน็บ  

เเกร๊ก !  ครืน ~

         ลูกบิดประตูห้องเก็บของถูกหมุนออกบานประตูเก่าๆเสียดสีกับพื้นช้าส่งเสียงดังครืน  ภายในห้องมืดมิดไร้เเสงสว่างส่งกลิ่บเหม็นอับอบอวล  ร่างสูงยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องที่ไม่มีเเสงสว่ง  ดวงไฟส่องเเสงสาดส่องลงมาเพราะร่างสูงกดเปิด  ดวงหน้าคมหันยิ้มให้กับความมืดมิดที่หายไปเพราะเเสงสว่าง  มือเเกร่งเอื้อมหยิบกรอบรูปๆหนึ่งขึ้นมานิ้วเรียวยาวปาดละอองผุ่นที่เกราะกรังออกเผยให้เห็นหญิงสาวใบหน้าหวานผิวขาวเเละชายหนุ่มอีกคนที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน  ภาคิณในภาพกำลังโอบไหล่หญิงสาวเเนบชิด


2 ปีที่เเล้ว

          ”  โตโน่ค่ะไปตรงโน้นกัน  ไปถ่ายรูปกับวิวหน่อย นะ…นะ…นะ  ” วรรณรทคนรักของภาคิณเขย่าเเขนของภาคิณอย่างออดอ้อน

          ”  ไปสิ  เเต่มีข้อเเม้นะ ฮ่าๆ  ”

          ”  ข้อเเม้อะไรค่ะ  แฟนวิวเนี่ยเจ้าเล่ห์จริงๆเนอะสนเนอะ  ” วรรณรทบุ้ยปากพลางโบ้ยไปทางลูกค้าของโตโน่อย่างสนที่สนิทกันเป็นพิเศษเพราะเค้ามาใช้บริการจิวเวอร์รี่ของภาคิณบ่อยๆเเละวิวเองก็มักจะเป็นคนไปต้อนรับเเละดูเเล

          ”  ครับ…คุณวิว  ” ภาคิณไม่อาจจะสังเกตเห็นสายตาเเพรวพราวหว่านเสน่ห์ที่ร่างสวยส่งเป็นประกายทอดไปยังชายหนุ่มสายตาสองคู่ปานสานกันอย่างเร้าร้อน

          ”  โห  เล่นพวกนิวิว  คุณสนนี่ก็..เเหม  ติดต่องานกันบ่อยจนเข้าขากันเชียวนะ…รุมผมซะน่วมเลย  ฮ่าๆ  ข้อเเม้ที่ว่าคืองานเเต่งงานของเราคุณต้องบอกรักผมดังๆให้คนในงานเค้ารู้ทั้งงาน !!  ” ภาคิณฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี  เพราะว่าอีกไม่กี่วันวรรณรทก็จะขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเค้าอย่างถูกต้องตามกฏหมาย  ภาพที่เคยวาดฝันไว้ตอนเด็กๆกำลังจะเป็นจริงเค้ากำลังจะสร้างครอบครัวมีลูกน้อยตัวเล็ก  ครอบครัวที่อบอุ่นเค้าจะดูเเลลูกๆอย่างดีเค้าจะไม่ให้ลูกของเค้าเหงาโดดเดี่ยวเหมือนอย่างที่เค้าเคยรู้สึก  ไม่ต้องเเบกรับภาระอะไรมากมายเเค่มีชีวิตเเบบคนธรรมดาครอบครัวที่มีพ่อเเม่ลูกพร้อมหน้าพร้อมตาเค้ากำลังจะสร้างมันกับหญิงคนที่เค้ารักสุดหัวใจมอบให้ได้ทุกอย่างเเม้เเต่ชีวิต

          ”  ขี้โกงนี่ค่ะ  วิวก็บอกรักคุณทุกวันอยู่เเล้ว  ”

          ”  ไม่เหมือนกันนิ  ผมเเค่อยากให้คนอื่นๆรู้ว่าคุณรักผมคนเดียวเเละผมก็รักคุณ  คุณสนครับรบกวนถ่ายรูปให้ผมหน่อยสิครับ  ”

          ”  ได้สิ….ครับ !!  ” รอยยิ้มของชายโฉดชั่วปรายตามองโลมเลียผู้หญิงที่กำลังจะเป็นภรรยาของภาคิณอย่างหื่นกระหาย  ส่วนวรรณรทก็ส่งสายตาเย้ายวน

1 2 3  เเชะ !




                     "  อ๊ะ….อ๊ะ….อ่าส์ ใจเย็นๆสิค่ะสน  วิวเสียว  ” น้ำเสียงเย้ายวนกระซิบที่ข้างหูชายหนุ่ม  มือเรียวลูบไล้กล้ามเนื้อได้รูปอย่างเล้าโลม  เสียงครางกระตุ้นอารมณ์ความต้องการที่หญิงโฉดชายชั่วมอบให้กันในขณะที่คนรักอย่างภาคิณไม่รู้ตัว
         ”  คุณนี่มันร้อนเเรงจริงๆวิว  ผมละอิจฉาไอ้ภาคิณมันที่ได้คุณไปครองมันต้องติดใจคุณเเน่ อื้ม  ดี   ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเเหบพร่า  ความสุขสมที่เค้าทั้งสองคนมอบให้กันบนเตียง  ในคอนโดของภาคิณที่เค้าซื้อให้วรรณรทโดนที่เค้าไม่รู้ว่าจะกายเป็นสมรภูมิกามอารมณ์ให้หญิงคนรักได้นำชายชู้มาบำเรออารมณ์พิศวาสกันบนที่ๆเป็นของเค้า  ร่างกายสองร่างเคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อน

          ”  ไปอิจฉามันทำไมละค่ะสน  ที่ฉันเเต่งงานกับมันก็เพราะสมบัติ  ถ้าเกิดว่าฉันสูบเงินมันมาจนพอใจฉันก็เเค่หย่ากับมัน  หน้าโง่อย่างนั้นตามไม่ทันคนอย่างวรรณรทหรอก ฮ่าๆ   อ๊ะ…อ๊า…เเรงๆสิค่ะวิวจะเสร็จเเล้ว    ” น้ำกามเเห่งความโสมมถูกปลดปล่อยออกมา

          ”  คุณนี่ฉลาดจริงๆ  อ๊า~  ”

เเกร๊ก  ~  

โครม !!

          ”  วิวนี่คุณลืมกล้อง  ขี้ลืมจริงๆน๊า  !!  ” ร่างสูงกระชากประตูคอนโดเปิดออกก่อนที่กล้องในมือเเกร่งจะร่วงลงสู่พื้นดินพร้อมๆกลับหัวใจที่เเตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ  ร่างสูงตรงเข้ากระชากชายชู้อย่างก่อนรัวหมัดใส่ไม่ใช้

 เพล้ง ~  ของเเข็งถูกฟาดเข้าที่ศรีษะของภาคิณเลือดสีเเดงสดไหลรินลงมาจากปากแผล  ก่อนสติจะดับวูบสายตาของเค้ายังเห็นใบหน้าของหญิงสาวถือเเจกันเหยียดยิ้มให้เค้าอย่างรังเกียจพร้อมๆกับเสียงหัวเราะของชายชู้  สายตาดูถูกเเละคำพูดที่ออกมาจากปากของคนรักน้ำตาลูกผู้ชายไหลอย่างเจ็บปวดทั้งกายเเละใจ

          ”  ขอโทษนะค่ะที่วิวต้องเลือกสน  เพราะกูไม่เคยรักมึง หึ  กูอดทนเเค่ไหนที่ต้องอยู่กับคนอารมณ์ร้อน  สนค่ะช่วยส่งภาคิณเค้าไปนอนทีเถอะค่ะ  ”

ตุ๊บ   ฉึก~ ! เท้าเเกร่งยกขึ้นกำลังจะกระทืบซ้ำลงไปที่หน้าท้องของภาคิณ  เเต่โลหะมันวาวถูกชักออกมา  ปลายมีดคมถูกเเทงสวนเข้าที่เท้าของสนจนชายหนุ่มร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด  ปลายมีดที่พุ่งทะลุเท้าถูกกระชากออกพร้อมๆกับโลหิตที่ไหลออกมาตามวิถีของใบมีด  ค่ำคืนของโลกีที่นองไปด้วยคาวเลือดไหลเวียนกลับย้อมมาอีกครั้ง

เเคว่ก ~! เพล้ง

      รูปถ่ายที่ถูกดึงออกมาจากกรอบ  รูปใบนั้นถูกฉีดออกละเอียด  พร้อมๆกับกรอบรูปเก่าๆถูกเขวี้ยงกระทบข้างฝาจนเศษกระจกกระเด็นเข้ามาบาดใบหน้าคม  มือสากยกขึ้นปาดเลือดตรงใบหน้า  ลิ้นร้อนเลียมันออกจากนิ้วมือ  เสียงหัวเราะในลำคอถูกส่งออกมาพร้อมๆกับประตูห้องเก็บของที่ปิดลงเบาๆ

เป็นตอนที่น่าจะโดนเเบน

กลับไปเม้นที่http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=689852&chapter=12



Text
ตอนที่11 ลวง

          “  อื้อ ๆ  ”ดวงตากลมโตของเรืองฤทธิ์เปิดขึ้นมาเมื่อแสงของรุ่งอรุณยามเช้าสาดส่องเข้ามาปลุกคนตัวเล็กที่กำลังจมอยู่กับห้วงนิทรา  สิ่งแรกที่เค้าเห็นคือใบหน้าคมและจมูกโด่งๆที่อยู่ห่างกันกับใบหน้าตนขนาดมดสักตัวยังไม่สามารถแทรกผ่านได้เพราะตอนนี้ริมฝีปากหยักหนาของภาคิณประกบแนบสนิทอยู่กลับริมฝีปากบางของเรืองฤทธิ์ความหวานของรสจูบนี่เองที่ทำให้ร่างเล็กหลับใหลจนแทบในอยากตื่น  เมื่อเพ่งมองดีๆดวงตากลมเบิกโพลงขึ้นอย่างตื่นตกใจในการกระทำที่ร่างสูงกำลังรุกร้ำตนเอง  มือแกร่งยึดตรึงข้อมือเล็กไว้ในอุ้งมือสากหนาเพียงข้างเดียวลิ้นเรียวเก็บเกี่ยวความหวานในโพรงปากอย่างชำนาญก่อนจะไล้มาโลมเลียซอกคอขาวผ่องร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ระหว่างขาของคนร่างสูงที่กำลังคร่อมตัวร่างเล็กอยู่  ยิ่งดิ้นมากยิ่งเสียดสีกับบางสิ่งของภาคิณ

          “  อ่าส์~!  ถ้าริทไม่หยุดดิ้นพี่ก็จะไม่หยุดแล้วนะ  ” ลิ้นร้อนตวัดขบเม้มโลมเลียใบหูเล็ก  น้ำเสียบแหบพร่ากระซิบเอื้อนเอ่ยออกมาเพราะบางอย่างที่ได้รับการกระตุ้นเริ่มตอบสนองต่อแรงปรารถนา  มือแกร่งจับมือเล็กมาทาบไว้กับส่วนอ่อนไหวที่เริ่มพองคับเพราะแรงอารมณ์

          “  คุณภาคิณทะ  ทำอะไร  !!?  ” เรืองฤทธิ์ใบหน้าแดงก่ำกระตุกมือออกจากเป้ากางเกงของภาคิณทันที

          “  นายจะไม่ รับผิดชอบฉันจริงๆเหรอ  หืม ม   ” แววตาเจ้าเล่ห์กระพริบหรี่แพรวพราว  ใบหูแดงก่ำของร่างสูงทำให้ภาคิณรู้สึกว่าถ้าขืนยังปลุกกันแบบนี้อยู่วันนี้เค้าคงไม่ได้ไปทำงานเป็นแน่

          “  เอ่อ …พี่โตโน่ปล่อยผมเถอะ  ! ”

          “  ทำไม  !?   รังเกียจฉันมากงั้นเรอะ  ! ” ร่างสูงปล่อยร่างเล็กเป็นอิสระก่อนที่จะกดเสียงต่ำถามด้วยแววตาเจ็บปวดจนทำให้เรืองฤทธิ์สับสน

 

          “  ปะ  เปล่าครับ  ริทแค่…  ”

          “  แค่อะไร !!  ”

          “  แค่ยังไม่ได้แปรง ฟัน  ”

         “  ฮ่าๆ นึกว่าเรื่องอะไร  เรื่องแค่นี้เองพี่ไม่ถือหรอกแล้วเมื่อคืนนี้ที่ชิงหลับก่อนฉัน  นายคิดจะทำอะไรกัน !!?  หืม  ตั้งใจจะยั่วกันรึไง !  ” นัยตาคมกลับแพรวพราวอีกครั้งก่อนจะย่างสามขุมเข้าหาคนร่างที่ตอนนี้ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงแต่มันกลับดูเซ็กซี่เย้ายวนในสายตาของคนร่างสูง 

          “  บ้า  ผมไม่ได้ยั่ว…พี่  ” ร่างเล็กลนลานตะกุกตะกักตอบ 

          “  จริงเหรอ !…แล้วอยากเห็นฉันบ้ามั้ยละ  หึ  ” ลิ้นร้อนตวัดเลียรอบริมฝีปากดวงตาคมหรี่ลงจ้องสบดวงตาหวาน  มือสากยกขึ้นลูบคางตัวอย่างพินิจ  ก่อนที่จะเดินภาคิณจะเดินมายังเรืองฤทธิ์ที่กระทดหนี

          “  ไม่อยากครับ !  ”

          “  แล้วแต่นะ…แต่ว่าฉันนะพร้อมเสมอ  ข้างล่างของฉันมันก็พร้อมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว  ” ภาคิณสูดดมความหอมที่พวงแก้มเนียนก่อนจะทิ้งคำพูดที่ทำให้เรืองฤทธิ์แทบอยากมุดดินหนีไว้

         “  บ้ากาม  !!  ” ร่างเล็กมองต่ำไปทางเป้ากางเกงที่ภาคิณชี้ ‘ไอ้นั่น’ ของเค้า  ร่างเล็กเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาเจ้าเล่ห์นั่น

 

‘ ผมไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่เค้ามาทำดีกลับผมและผมก็ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจมันต้องสั่นให้กับผู้ชายคนนี้ด้วย  ช่วยอย่ามาทำให้ผมเข้าใจผิดว่าผมมีค่ากับคุณได้มั้ย !!?

คุณภาคิณ… 

 

 

          “  นี่จะจ้องพี่อีกนานมั้ย  ริทๆ  !!  ” ร่างสูงเรียกชื่อคนที่เหม่อลอยอย่างร่างเล็กสองสามครั้งเพราะริทมัวแต่มองออกไปทางหน้าต่าง

          “  ค  ครับๆ !!  ”

          “  นี่แหนะ  !  ใจลอยไปไหนหรือว่าอยากให้พี่ทำอะไรมากกว่านี้  หืม ~   ” มือสากขยี้เรือนผมสั้นไปมาอย่างหมั่นไส้

          “  ริทขอถามอะไรคุณอย่างนึงได้ไหม ?  ” ร่างเล็กรวบรวมความกล้าถามแบบกล้าๆกลัวๆ

          “  ถามอะไรละ  ถ้าพี่พอจะตอบได้พี่ก็จะตอบ  !! ” ร่างสูงละมือจากศรีษะของคนร่างเล็กก่อนจะสบตาร่างเล็กด้วยแววตาจริงจัง  ร่างสูงเขี่ยปรอยผมที่ปรกหน้าหวานของริทออกช้าๆ

 

          “  ทำไมคุณต้องมาทำดีกับริทด้วยทั้งๆที่แต่ก่อนคุณไม่เคยเป็นแบบนี้กับผม  ” ร่างเล็กหลุบตาต่ำแต่เน้นเสียงถามด้วยความรู้สึกสับสน

          “  นายจะเอาเหตุผลจริงๆหรือว่าโกหกล่ะ  !!?  ” เสียงทุ้มเอ่ยถามดวงตากร้าว

          “  ผมก็ไม่รู้หรอก  แล้วที่พี่ทำพี่กำลังโกหกริทอยู่รึเปล่าละ  คุณจะเอายังไงกับริทกันแน่ !!?  ”เปลือกตาหวานปิดลงอย่างเหนื่อยใจไม่อยากจะคิดฟุ้งซ่านอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

          “  ฉันจะเอายังไงกับนายกันแน่นะเรอะ…!!  ”

 

           “  ฉันก็ต้องการเอานายไงละ…!  เหตุผลแค่นี้พอใจมั้ย  ”

 

         คำพูดที่ออกมาจากปากของภาคิณไม่ว่าเรืองฤทธิ์จะทำใจไว้ก่อนหน้านี้แล้วแต่พอเอาเข้าจริงๆเค้าก็ไม่สามารถจะทนแบกรับความรู้สึกนี้ได้  ทำไมคุณถึงโหดร้ายขนาดนี้จิตใจคุณมันคงด้านชาแล้วจริงๆความรู้สึกที่คุณมีต่อผมมันคืออะไร !!?  การล้อเล่นกับจิตใจของคนอื่นมันคงเป็นเรื่องสนุกของคุณสินะ  น้ำตาร่างเล็กเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาสวยจนต้องยกมือขึ้นปาดก่อนที่จะมองไม่เห็นภาพรอบๆข้าง  แต่ถ้ามันจะมองไม่เห็นผมสิ่งเดียวที่มองไม่อยากเห็นก็คือซาตานตรงหน้า  เค้าเหยียดยิ้มขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

          “  ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ  ฉันล้อเล่นน่า !!  ที่ฉันพูดไปมันเป็นเรื่องโกหก  ที่ฉันทำดีกับนายก็เพร  า  ” ร่างสูงเอื้อมมือสากมาจับไหล่เล็ก  แต่กลับถูกร่างเล็กสะบัดออก

          “  นี่คุณคงสะใจมากสินะ สนุกมากใช่มั้ยที่เล่นกับความรู้สึ…ก   ”

          “  เพราะฉันรักนายและเพราะนายคือของเมียฉัน !!  ” มือแกร่งคว้าร่างเล็กๆเข้ามาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพูดถ้อยคำจริงจัง

          “  คุณจะล้อเล่นอะไรกับความรู้สึกของผมอีก   ฮึกๆ ”

          “  พี่ไม่ได้ล้อเล่น !  ” ร่างสูงพูดจริงจังจนร่างเล็กในอ้อมกอดต้องเงยหน้าขึ้นสบตาคม  สายตาสองคู่ประสานกันก่อนที่ร่างเล็กจะเอ่ยคำพูด

          “  คุณจะรักผมได้ยังไงในเมื่อสิ่งที่คุณทำมันตรงกันข้ามหมดทุกอย่าง  !!  คุณเคยเห็นผมเป็นเมียด้วยเหรอ  ในเมื่อค่าของผมมันมีแค่ นางบำเรอของคุณ แบบที่คุณบอก ฮือๆ   ” น้ำตาร่างเล็กร่วงพรูราวทำนบแตกด้วยความอัดอั้น  มือสากปาดน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน  ริมฝีปากหยักหนาบรรจงจูบที่หน้าผากและไล่ลงมาจูบซับน้ำตาให้เรืองฤทธิ์

           “  พี่ก็ไม่รู้แต่ที่พี่รู้อย่างเดียวคือตั้งแต่พี่เห็นริทครั้งแรก  พี่ก็อยากให้ริทมาอยู่กับพี่และเป็นของพี่คนเดียวพี่ไม่รู้ว่ารักมันเป็นยังไงแต่ตอนนี้พี่อยากดูแลริท  !!  ” ภาคิณ กล่าวด้วยท่าทางแล้วแววตาจริงใจ  จนทำให้เรืองฤทธิ์ใจอ่อน

          “  แล้วทำไมพี่โตโน่ต้องทำร้ายจิตใจริท  ทำไมพี่ต้องขืนใจริท  ทำไมพี่ต้องทำเหมือนริทไม่ใช่คน ฮือๆ !!?  ” น้ำตาที่ดูเหมือนกำลังจะเหือดหายไปกับไหลรินลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน

          “  เพราะว่าพี่ หึง !!  พี่เป็นคนขี้หึงพี่ไม่อยากเห็นคนของพี่เป็นของคนอื่นอีกแล้ว  พี่กลัวว่าริทจะทิ้งพี่ไป !   ” ภาคิณเอ่ยเสียงหนักแน่นแต่เจือไปด้วยความรู้สึกอ่อนแอ  กอดถูกเข้ากระชับแน่นเหมือนจะสื่อให้คนร่างเล็กรู้ว่าตนเองไม่อยากเสียเค้าไปให้คนอื่นคางสากเกยที่ไหล่เล็กๆของเรืองฤทธิ์อย่างหวงแหน

          “  แล้วริทจะเชื่อพี่ได้ยังไง ฮึกๆ ว่าพี่จะไม่โกหกริทอีก !!  ”

          “  ขอแค่ริทเชื่อใจพี่ก็พอ ! ”

          “  ริทจะเชื่อพี่ได้ จริง ๆ เหรอ !  ” เรืองฤทธิ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

          “  พี่สัญญา  ”

       ร่างสูงช้อนตัวคนร่างเล็กเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างนุ่มนวล  ก่อนที่บทรักที่อ่อนโยนจะถูกส่งผ่านไปยังกายสองกายที่แนบชิดกันสายน้ำเย็นไหลชโลมผ่อนปรนความเร่าร้อน

เสียงครางหวานหูดังอย่างต่อเนื่องส่วนอ่อนไหวเสียดสีไปมากับช่องทางหลังอย่างเป็นจังหวะไม่รุนแรงเหมือนเคย  ถ้าคนร่างเล็กว่าเจ็บปวดเค้าก็จะคอยปลอบประโลมจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนความหอมหวานของเรืองฤทธิ์แทบทำให้ภาคิณคลั่ง  ไม่อยากแม้จะหยุดบทรักที่กำลังดำเนินอยู่ กลิ่นหอมเย้ายวนของเรือนกายกลิ่นของสบู่เหลวที่คละคลุ้งยามเช้าความเย็นเหยียบถูกบดบังด้วยความอบอุ่น  ทุกสิ่งรอบกายถูกสะกดให้มันหยุดชะงักงันลง  มีเพียงการเคลื่อนไหวของคนสองคนเพียงเท่านั้น…

 

         ร่างสูงก้าวออกมาจากห้องน้ำพร้อมๆกับคนร่างเล็กที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบกายส่วนล่างส่วนบนมีหยาดน้ำเกาะพราวพร้อมๆกับมือสากที่ประคองคนร่างเล็ก  ความอ่อนโยนและคำพูดที่ดูเหมือนจริงใจทำให้ร่างเล็กไม่อาจจะเฉลียวใจเค้าไม่อาจที่จะมองเห็นสายตาของใครบางคนที่ฉายแววเย้ยหยัน  รอยยิ้มเหยียดผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาดวงตาแข็งกร้าว

 

‘  หึ  ขอโทษทีนะที่ฉันมันไม่ใช่เทวดาแบบที่นายคิดฝันแต่ฉันมันคือ ซาตาน  ’

ฉากที่น่าจะโดนเเบนกลับไปเม้นที่


 http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=689852&chapter=11

Text

ตอนที่7 สับสน

        ร่างสูงปรือหนังตาหนักอึ้งขึ้นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนทำให้เค้าไม่สามารถควบคุมสติตัวเองได้  แล้วเค้าก็จำเรื่องตราปาบที่เค้ายัดเยียดความเป็นสามีให้กับเรืองฤทธิ์เมื่อคืนไม่ได้ กลิ่นสาปและกลิ่นคาวเลือดนี่มันอะไรกัน  มือสากยกขึ้นกุมศรีษะเพราะอาการปวดหัวก่อนจะก้มลงมองต่ำแล้วก็พบกับความเปลือยเปล่าของร่างกายตนเองมีเพียงผ้านวมผืนหนาเท่านั้นที่ปกปิดส่วนอ่อนไหว  ไวกว่าความคิดสายตาของภาคิณกวาดสายตาหาเรืองฤทธิ์ทันที  พลันสายตาก็มาจับจ้องกลับแผ่นหลังบางๆ  ผิวกายขาวละเอียดซึ่งบัดนี้มันเต็มไปด้วยรอยห่อเลือดสีแดงๆทั่วทั้งเรือนร่าง  นี่เป็นครั้งเเรกที่มีทำให้หัวใจของภาคิณสั่นไหวแบบแปลกๆคำว่า เสียใจ เต็มไปหมดในหัวของคนร่างสูง 

  

          ‘  นายทำตัวนายเองนะ  นี่แหละบทลงโทษของคนที่กล้าสวมเขาให้ฉัน  ’ร่างสูงคิดในใจมือแกร่งเอื้อมไปจะแตะที่ลำตัวบางแต่แล้วก็ชักมือกลับมาอย่างชั่งใจเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน  

  

      ภาคิณลุกออกจากเตียงนอนด้วยร่างกายเปลือยเปล่าก่อนเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเข้าไปชำระล้างร่างกายและคราบความใคร่เมื่อคืน  น้ำเสียงที่ครางอย่างเจ็บปวดคำอ้อนวอนแล้วยังน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะต่อต้านการกระทำของเค้า 

  

ซ่า  ซ่า ~

 

           ‘ ถ้าเปลี่ยนจากฉันเป็นไอ้บ้านั่น  นายคงนอนถ่างขารอมันใช้มั้ย !!? ’ 

 

โธ่เว้ย !!

 

เพล้ง~  เลือดไหลซึมออกมาจากกำปั้นที่กระแทกลงบนกระจกที่ขึ้นฝ้า เศษกระจกบาดลึกเข้าไปข้างในจนมือเรียวสีขาวเต็มไปด้วยเลือดจากบาดแผลเมื่อคืนแล้วยังเศษกระจกนี่อด  แต่นั่นไม่ทำให้ร่างเล็กแค้นใจเท่ากับการโดนแทงข้างหลัง 

 

ภาคิณกระตุกผ้าขนหนูจากราวก่อนจะเอามาพันรอบกายไว้  แผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อซิกแพคที่เรียงกันได้รูปมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่  แอลกอฮอล์ล้างแผลถูกจับลากลงบนบาดแผลอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร  เหมือนไม่แสบแต่เพราะมันชาชินต่างหาก  ผลของการไว้ใจสุดท้ายมันก็แค่ มารยา  แพศยา โสโครกไร้ค่าที่สุด


กูเกลียดคนแบบนี้ !    

 

     ไม่นานนักเสื้อผ้าแบรนด์เนมก็ได้ถูบรรจงสวมทับกายแกร่ง  ภาคิณยืนเต็มความสูงก่อนจะสาวเท้าไปหาเรืองฤทธิ์ที่ยังคงนอนหันหลังอยู่  มือสากลูบไล้แผ่นหลังเล็กๆนั่น

        “  ตื่นได้แล้ว  จะนอนอ่อยฉันไปถึงไหน  อยากโดนอีกรอบเหรอ !!  ”

        “  ……  ” ไม่มีเสียงตอบกลับมามีเพียงแผ่นหลังที่สันเทาของเรืองฤทธิ์

        “  อย่ามาสำออยน่า !! คิดว่าทำอย่างงี้แล้วฉันจะสงสารเหรอ  นายยังไม่โดนแค่นี้แน่   ” มือสากเขย่าลำตัวคนตัวเล็กก่อนที่ริมฝีปากหยักหนาจะยกยิ้มเหยียดหยาม

       “  แม่  แม่  !  ฮึกๆ ฮือๆ ช่วยริทด้วยริทอยากกลับบ้าน   ” เรืองฤทธิ์ที่เพ้อเพราะพิษไข้ขดตัวเองอยู่ในผ้านวมผืนหนา

 

ฟรึ่บ ~!!

 

        “  คิดว่ามุขสำออยตื้นๆของนายมันจะได้ผลเหรอ ห๊ะ  !!   ” ภาคิณกระตุกผ้านวมที่ห่มกายร่างเล็กจนเรืองฤทธิ์กลิ้งไปตกอยู่อีกฝั่งของเตียง  ภาพที่เห็นยิ้งทำให้ร่างสูงสับสน  คราบคาวของน้ำรักสีขุ่นแล้วคราบเลือดนี่มันมาจากไหน ?   คงไม่ใช่จากแผลที่มือตนเองเป็นแน่  นี่ริทยังบริสุทธิ์อยู่จริงๆเหรอ เค้าเป็นคนแรกของเรืองฤทธิ์แทนที่เค้าจะรู้สึกเสียใจแต่เค้ากลับรู้สึกสะใจ

 

        “  ก็นายเองไม่ใช่เหรอที่เอาตัวเองเข้าแลกเศษเงิน  นายเองไม่ใช่เหรอที่อวดดี  นี่คือผลตอบแทน  ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องเป็นของฉัน คนเดียว !!   ” ภาคิณคลี่รอยยิ้มซาตานอย่างพึงพอใจกับการลิ้มรสชาติความบริสุทธิ์ของคนตัวเล็ก  ก่อนที่จะเดินตรงไปช้อนร่างเล็กที่นอนขดเปลือยเปล่าขึ้นมาจากพื้นพรมขนสัตว์ตรงไปยังห้องน้ำ  ทั้งตัวคนร่างเล็กมีอุณหภูมิในร่างกายสูงกว่าปกติคงเป็นเพราะพิษไข้จากอาการระบมฉีดขาดของช่องทางหลังที่ไม่เคยผ่านใครมาแน่  เพราะเมื่อคืนภาคิณก็….หลายรอบ 

 เรือนกายที่สวยงามเย้ายวนสัมผัสจากภาคิณแต่เค้าก็ได้แต่ข่มใจไว้  ร่างสูงค่อยๆหย่อนตัวร่างเล็กลงในอ่างจากุซซี่ทันทีที่น้ำเย็นๆแทรกซึมเข้าถูกตัวร่างเล็กก็ผวาเข้ากอดคอร่างสูงอย่างแน่นหนา

        “   หนาว  ริทหนาว  ฮึกๆ คุณภาคิณเจ็บ  ริทไม่ได้ทำจริงๆ ฮือๆ   ” หยาดน้ำตาไหลลงมาจากเบ้าตาสวยทั้งๆที่มันยังคงปิดสนิมมือเล็กโอบรอบคอภาคิณ

        “   พี่ขอโทษ  ริท  !   ”ขอแค่ตาของนายมันไม่ได้เปิดอยู่เท่านั้น !  ขอแค่นายไม่ต้องมองเห็นฉันก็พอ  ฉันไม่อยากทำร้ายนาย..แต่นายต่างหากที่กำลังยอมรับซาตานอย่างฉันให้มาทำร้ายอย่างเต็มใจ….เพราะนายมัน อ่อนแอ !  ยิ่งนายเสียใจมากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น  ตราบใดที่สัญญายังอยู่ฉันก็ยังเป็นภาคิณที่เลวทรามต่ำช้าในสายตาของนายตลอดไป  ริมฝีปากหนาบรรจงจูบซับน้ำตาคนร่างเล็กอย่างอ่อนโยน

       ยิ่งเค้าทำร้ายคนๆนี้มากเท่าไหร่เค้าเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเจ็บปวดมากเท่านั้น….โดยที่เค้าไม่รู้ตัว  นานแค่ไหนแล้วที่อยู่ดีๆเรืองฤทธิ์ถึงเข้ามามีอิทธิพลมาคอยควบคุมภายจิตใจของภาคิณ  นานแค่ไหนแล้วที่สิ่งที่เค้าคิดจะต้องเป็นเรื่องของคนๆนี้ 

เพราะอะไร ??

 

             “ อ๊า.. อ๊ะ.. โอ้ย ยย ” ริทผวาสุดตัว  มือเล็กโอบรัดคอร่างสูงแน่นเมื่อนิ้วสากเริ่มควานเข้าไปในตัวเขา ร่างเล็กทั้งร่างสั่นไหวไปตามเรียวนิ้ว โลหิตสีแดงสดที่คั่งค้างพร้อมกับธารสีขุ่นค่อยๆไหลออกมาตามเรียวขาเนียนและถูกชะล้างออกโดยน้ำในอ่าง  ปลายเท้าจิกเข้าหากันแน่นเพราะอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นจากนิ้วที่เริ่มขยับเข้าออก

 

             “   ฉันกำลังทำให้นายรู้สึกสบายตัว  ” ภาคิณก้มลงจนชิดกับดวงหน้าหวานที่หลับตาพริ้มไม่อาจต่อต้านอะไรเค้าได้  เพราะพิษไข้ตอนนี้เริ่มผสมปะเปกลับความต้องการ  ภาคิณถอนนิ้วออกจากช่องทางบีบรัดก่อนจะอุ้มเรืองฤทธิ์มาวางที่โซฟาก่อนที่เค้าจะเปลี่ยนผ้าปูใหม่  ร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงอีกครั้งพร้อมกลับร่างสูงที่ค่อยๆใส่เสื้อผ้าให้อย่างเบามือ  มือแกร่งดันร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดมือเล็กๆของเรืองฤทธิ์กระชับกอดอย่างแน่นใบหน้าหวางฝังลงไปกับอกแกร่งแล้วผล็อยหลับลงไป  ความอบอุ่นที่ได้รับจากคนที่ไม่ควรจะได้รับ  ความหนาวเหน็บกลับถูกคลายลงเพราะกอดของซาตาน!!



นี่นะหรือที่ทุกคนบอกว่าโลกนี้ยุติธรรมกับเราเสมอ….ผมทำผิดอะไร


 ฉากที่น่าจะโดนเเบนกลับไปเม้นที่

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=689852&chapter=7